Storm in uniform

Yung Lean staart je dood vanuit een Brits internaat. Het is 2026. Je kan niet wegkijken.

Er woedt al een paar dagen een stevige Storm. Zeven en een halve minuut, op 35 millimeter gefilmd. Twee nummers aaneen. In een tijd waarin een mens amper een TikTok-loop volhoudt, vraagt Romain Gavras je om stil te zitten. En je doet het. Kijk. Tot het eind.

Die Romain Gavras is geen onbekende. Zoon van Costa-Gavras. Regisseur van Athena. Die one-take die opende met een molotov in slow motion en eindigde in een operatische opstand. Daarvoor maakte hij de muziekvideo’s die je je herinnert zonder te weten dat hij ze maakte: M.I.A.’s Born Free, Justice’ Stress, No Church in the Wild van Kanye en Jay-Z. De man behandelt de muziekclip nog als kunstvorm, terwijl de rest er een reclame van maakt.

Gener8ion is zijn duo met Surkin — Franse producer Benoit Heitz, mede-oprichter van het Marble-label, een van die namen die de Europese elektronica in de jaren tien scheeftrokken. Samen vormen ze geen band. Eerder een aanpak: beeld en geluid als één gebaar.

En Yung Lean? De Zweed die in 2013 als zestienjarige Ginseng Strip 2002 viraal liet gaan en daarmee de cloud rap zijn stem gaf. Sad Boys. Bucket hat. Tranen op Tumblr. Sindsdien is hij iemand anders geworden — donkerder, breder, sinds vorig jaar ook acteur Gavras’ Sacrifice. Storm is hun tweede dans.

In Storm I speelt hij een pestkop. Hij sloopt, ontspoort en kijkt iedereen aan alsof hij weet wat morgen brengt. De camera volgt en cirkelt en wijkt niet. Geen cuts om spanning op te bouwen. De spanning ís de afwezigheid van cuts.

Dan, na vier minuten, kantelt het. Op de trappen van het internaat barst een dans los. De choreografie is van de Belgische-Franse Damien Jalet. Jalet ontspringt de dans. Hij choreografeert bezetenheid. Jongens in maatpak draaien en buigen alsof iemand aan hun draadjes trekt. Lean staat in het midden. Onbeweeglijk. Magneet.

Daar kantelt Storm I in Storm II. De drum verdwijnt. Piano komt op. Strijkers. Lean zingt — voor het eerst écht zingt — we stay united through the storm. Het had pathetisch kunnen zijn. Het is het niet. Want de chaos van het eerste deel heeft net plaatsgemaakt voor iets dat onverwacht aandoet als gemeenschap. Een uni form.

Dat is wat Gavras vaak doet: geweld en schoonheid weigeren los te koppelen. Je mag niet kiezen. Je mag geen morele afstand nemen. Je moet kijken op die grens van geweld en geweldig.