In de knop
Afgelopen weekend zat ik onverwachts in een tijdscapsule. Aan het stuur mijn eerstgeborene. Zij, maandansend op een podium. Tasmin Archers ‘Sleeping Satellite’ speelde plots keihard in mijn hoofd.
Het was ‘Klassieke Avond’ waarmee tieners school maken met eeuwenoude stukken. Op het SFC-toneel brachten ze onder meer Orpheus die zijn jonggestorven bruid Eurydice uit het dodenrijk mocht oppikken. Zolang hij haar maar niet aankeek, maar helaas, ze verdween voor goed. Opgeslokt in een dodendans waarvan mijn dochter deel uit maakte. In haar ogen zag ik zelf de donkerte waarin ik publiekelijk terecht kwam.
Misschien triggert dat eenieder die ooit op een college heeft gezeten. Het Hades aan schimmenrijke gedachten. Het voelde bijzonder. De paradox van de leeftijd. Terwijl je kijkt naar tientallen jong volwassen in de knop, die vol van glorie voor het voetlicht staan. Met gespeeld zelfvertrouwen zich tonen aan hun ouders, familie, leerkrachten, vrienden. Het doet iets met een mens, jong. Je voelt je oud. Je ziet de kleine meid, dansend. Met haar: vriendinnen die je nog kent van de lagere school of verjaardagsfeestjes.
Terwijl dat allemaal niets met het stuk te maken had, hoorde ik Tasmin Archer met een naald inhaken op de groeven van mijn eigen schooltijd. Het bracht weer alle acteurs samen in een grote finale op dat podium van mijn herinnering. Die nagloed van grootse prestaties, die jeugdige overmoed waarmee we recht meenden te hebben op alle ruimte, die naïeve kijk en het ongeschonden wereldbeeld. Die Sleeping Satellite vliegt onder meer over Italië, van de hak op de tak en zeeën van tijd. Zijn die werkelijk opgedroogd?
Did we squander the chance? In the rush of the race… De sterren van de avond zijn al die jongeren. En hun wereldbeeld stemt optimistisch. Dat zou zo moeten. Nog geen chase lost in romance. Tenzij die eerste liefdes. Ik zag mijn dochter dansen. Bijna zeventien. Die van dertien, zij aan zij. Volgend jaar wenkt een nieuwe klassieke avond. Benieuwd wat me dan van hun stuk brengt.